Nathaniel Abraham was elf toen hij iemand doodschoot met een geweer. De Amerikaanse wet maakt het mogelijk minderjarigen vanaf dertien jaar te berechten als volwassenen. Nathaniel kreeg een 'volwassen' proces aan de broek, compleet met jury en al. Volgens de aanklager had de jongen de moord met opzet gepleegd. Hij zou van te voren hebben gezegd dat hij iemand ging vermoorden. En later liep hij er op school nog over op te scheppen ook.
De jury kwam tot een gemengde uitspraak: Nathaniel werd wel schuldig bevonden aan moord, maar vrijgesproken van moord met voorbedachten rade. De rechter doet pas later uitspraak over de strafmaat.Doodstraf voor minderjarigen
Als de jury de jongen schuldig had verklaard aan moord met voorbedachten rade, zou hij minimaal levenslang en misschien zelfs wel de doodstraf hebben gekregen. In 24 van de 50 Amerikaanse staten kan de doodstraf ook aan minderjarigen worden opgelegd. Sinds 1990 zijn er acht mensen geëxecuteerd die jonger waren dan 18 toen ze hun misdrijf pleegden. Er zitten nog ongeveer zeventig jongeren in de dodencel te wachten op hun executie.
Levenslang is levenslang
Krijg je bij voorbedachten rade niet de doodstraf maar 'slechts' levenslang, dan is er ook geen hoop meer op een toekomst. Levenslang betekent dan ook echt levenslang: een voorwaardelijke vrijlating is niet mogelijk. Wat dat betreft heeft Nathaniel Abraham dus nog geluk gehad. Krijgt hij nu van de rechter levenslang, dan heeft hij ten minste een kans op vervroegde vrijlating. Het is overigens ook mogelijk dat de rechter beslist dat de jongen alsnog als minderjarige wordt veroordeeld. Hij komt dan tot zijn 21e in een jeugdinrichting. Daarna wordt de zaak opnieuw door de rechter bekeken, waarbij de beslissing afhangt van zijn verdere gedrag.
Keiharde aanpak
In Amerika is een harde aanpak van criminaliteit zeer populair. De meeste Amerikanen zijn vóór de doodstraf en vinden dat vooral jonge criminelen keihard moeten worden aangepakt, om een voorbeeld te stellen. Vandaar dat ook heel jonge kinderen de kans lopen op een 'volwassen' proces in plaats van een aanpak door de kinderrechter. De populariteit van de harde aanpak is er de oorzaak van dat Amerika weigert het 10 jaar oude VN-Verdrag inzake de Rechten van het Kind te ondertekenen. De VS en Somalië zijn de enige landen ter wereld die niet willen meedoen.
Mensenrechten
Je begrijpt dat de strenge houding van de VS in de rest van de wereld veel kritiek uitlokt. Amnesty International bijvoorbeeld vindt dat de VS zich op deze manier buiten de internationale rechtsorde plaatst. En ze vindt ook dat de VS zich schuldig maakt aan het meten met twee maten. De Amerikaanse regering heeft altijd de mond vol van het belang van de mensenrechten en is er ook altijd als de kippen bij om mensenrechtenschendingen in andere landen aan de kaak te stellen. Mensenrechtenschendingen worden vaak genoemd als reden om militair in te grijpen in andere landen. Hoe kan een land dat geloofwaardig doen, als het zelf de mensenrechten niet respecteert?, zo redeneert Amnesty.
Weinig kans op gratie
Processen tegen minderjarigen die als 'volwassenen' terecht moeten staan, zijn niet alleen buiten de VS zeer omstreden. Organisaties als Amnesty International voeren in en buiten de VS al jaren actie tegen de doodstraf in het algemeen, en tegen de doodstraf voor jongeren in het bijzonder. In de meeste landen wordt de doodstraf als onmenselijk beschouwd. Er zijn dan ook nog maar weinig landen ter wereld waar je ter dood veroordeeld kunt worden. In landen waar de doodstraf nog wel mogelijk is, wordt hij bijna nooit meer uitgevoerd maar omgezet in levenslang. Dat kan ook in Amerika, maar daar bepaalt de gouverneur van een staat of gratieverzoeken worden ingewilligd. Gouverneurs verlenen bijna nooit gratie aan terdoodveroordeelden. Gouverneur kun je namelijk alleen worden door de verkiezingen te winnen. Wie gratie verleent aan misdadigers wordt door de kiezer al gauw gezien als een slapjanus. En dan kun je je herverkiezing natuurlijk wel vergeten.
